Kredi kartları size bir “HAYAT” verebilir mi?

Alışveriş Merkezi Pazarlaması ve PR aktiviteleri açısından öyle yoğun bir dönem geçirdik ki, anlatmak istediklerimi bir türlü anlatacak fırsat bulamadım. İçimi ne zamandır rahatsız eden ve bunu sizlerle paylaşmam için beni sürekli dürten duran konuları yazarak rahatlama imkanı ancak buluyorum.

Yorgun argın eve gelmişim kafa dağıtacak güzel bir film bulayım şöyle ayaklarımı uzatayım keyif yapayım derken, televizyonda birden bire iç karartan bir müzik belirdi. Siyah beyaz görüntüler ve aynı karamsarlıkta yüz ifadeleri. Bu nedir yahu diye dikkatle bakarken bir ses şunları söylemeye başladı.

“Her sabah bu saatte uyanmamayı tercih ederdin ama yine uyanmak zorunda kaldın”

“Bu sabah bari arabayı vurmayayım dedin. Ama aynı yerden bir kez daha vurdun”

“Çayının şekeri için, her zamanki gibi diye sorulan soruya farklı cevap vermek isterdin ama yine aynı şekilde cevap verdin”

“Televizyonun karşısında kitap okurken yine uyuya kaldın ve üç gündür yine aynı sayfada uyudun…”

Şöyle uzaktan hayatına bir bakınca senin hayatın işte bu kadar! Diyor dış ses…

( Burada Google Earth benzeri bir görüntüde reklamın kahramanın evi ile işi arasına kısa bir çizgi çekiliyor ve senin hayatının simgesi bu çizgi deniliyor)

Dış ses eklemeye devam ediyor.

Oysa seni çok uzaklarda bekleyen bambaşka ve heyecan dolu bir hayat var. Al maximiles kartını bas git, uzaklaş buradan deniyor. Ekranda tropik bir iklimde elinde Pina Colada’larını yudumlayan mutlu mesut insanlar geliyor. MAXI MILES sizi uzaklara götürür… gibi rezil ötesi bir  bir sloganla da reklam filmi son buluyor.

Film kelime kelime yukarıda yazdığım gibi olmayabilir ama hatırlayanlar üç aşağı beş yukarı buna benzer şeylerden bahsettiğini söyleyecektir.

Radikal bir söylem yaratarak tüketiciyi dürtmeyi, sarsmayı mı amaçladı bu film yoksa tamamen bilgisiz bir kadronun elinde doğmadan yok olmayı mı? Hedef kitlesi kimdi? Reklam Filminin kahramanını eğer doğru kitle ise, yani üniversite mezunu, okumuş etmiş. Kariyerde yaparım çocuk da demiş. “Çocuk” kısmında ciddi bir fiyasko ile karşılaşıp her sabah belli bir saatte kalkıp mesai için yollara düşmüş, yine aynı saatte çıkıp yalnız yaşadığı evine dönmüş kişi ise; bu kişinin markanın söylediği şeyleri yapabilecek gücü olsa beş saniye durmaz Pina Colada’sını yudumlamaya başlardı zaten diye düşünüyorum.

Hayır hayır bizim hedef kitlemiz bu bahsettiklerin değil diye düşünüyorlar ise; bahsettikleri diğer kitle zaten canları ne zaman istese basıp gitmeye muktedir. Onların tartıştıkları konu olsa olsa Pina Colada’nın ısısı olur, üzerindeki kağıt şemsiyelerin rengi olur. Aaa bak bu kredi kartını alınca uzaklara gidebilirmişiz diye düşünmezler. Zaten oradadırlar.

Kısıtlı gelirle, kısıtlı olanaklarla ve dağ gibi borçla zaten bunlar yapılamaz. Ama her ne olursa olsun bireyin hayatı onların söylediği gibi düz bir çizgi olarak da  görülemez. İnsan duyguları, düşünceleri, sonsuz  iç dünyasıyla bir evren genişliğindedir. Size birileri bu reklam filmi ile  kredi kartını pazarlamaya çalışsa, onlara ne cevap verirdiniz? Ben ne cevap vereceğimi çok iyi biliyorum ama burada yazamam!

Reklam filmi uzunca bir süredir ekranda görülmüyor! Umarım benim rahatsız olduğum gibi birileri daha rahatsız olmuş ve tepki göstermiştir.

Kredi kartı, kredi kartıdır. Sizi borçlandırır ve hayatınızı yönlendirir! Ama size yepyeni bir hayat öneremez!….

Paylaş

Morfikirler.com‘da yayınlanmış güzel bir yazı….

Paylaş

İşte geleceğin pazarlamasına bir örnek!…
Hazır olanla yetinme, neye ve nasıl ihtiyacın varsa, sen yarat! sen kullan!. Satın aldığın şey sadece sana özel olsun…
Elbette kişiselleştirilmiş ürünlerin bir fiyatı da olacak ama “farklı” olmak için buna değer. Elemental Threads Firması size özel çanta tasarlıyor. Sadece tasarım aşaması bile keyif veriyor.
Ancak şunu belirtmeme izin verin. Fikir çok iyi ama ne yazık ki zayıf!. Tasarım denilince hanımların kafalarında binlerce rengarenk fikir uçuşur, oysa site tasarım yapmanıza olanak tanımaktan çok, seçim olasılıklarınızı arttırmayı denemiş. Tabi tüm bunlar geleceğin alışveriş kültürüne bir örnek teşkil etmesine engel değil.

Paylaş

Yaz geldiğinde, çocuklar harçlıklarını çıkarmak için -hiçbir şey yapamasalar- ellerine birer baskül alıp sokağa atarlar kendilerini. Amaç yoldan geçenleri tartıp, bir iki lira ne koparabilirlerse cebe atmaktır. Ama ben bu işten hiç para kazanana şahit olmadım…
Hiç düşündünüz mü bilmiyorum ama aslında işin özünde ciddi pazarlama hataları var.

YANLIŞ ZAMANLAMA, YANLIŞ DUYURU, YANLIŞ DİALOGLAR…
Elinde baskülle trafiğin en yoğun olduğu yeri kendisine mesken seçen delikanlımız, yoldan ona doğru yaklaşmakta olan aşırı kilolu hanımı görünce başlıyor bağırmaya! “Tartayım mı abla?” yanından geçmekte olan aşırı kilolu adama da bir tane, “Tartayım mı ağabey?”…
“Bak baskül sağlam, tartar seni!. Çık üstüne kaç kilo olduğunu söyleyeyim!”.
Rezaletin daniskası.
Hatalar peş peşe sıralanıyor… Sokağın ortasında “kilo gibi son derece hassas olunan bir konuyu, kim yabancılarla paylaşmak ister ki?”. Düşünsenize adam tartıya çıkıyor, gösterge 138 kiloda duruyor. Tartıcı Çocuğun gözlerinden geçen şaşkınlık, hayranlık ve dehşet duygularını içeren göz titremesini kim fark etmez ki?
Oysa insan, doğru dahi olsa korkunç gerçeklerin yüzünde tokat gibi patlamasını istemez. Hele hele acımasız gerçekleri, tamamen yabancı olduğu bir ortamda bir yabancıdan duymak kesinlikle istemez. İnsanın ruh hali masallardaki sihirli aynaya benzer. Her ne olursa olsun onu iyi ve güzel halleriyle ön plana çıkaracak, mutlaka sırtını sıvazlayacak bir sihirli ayna!. “Ayna ayna, söyle bana benden daha güzeli var mı?” sorusuna “Hayır yok!” diye cevap verecek bir aynaya…
Gelelim ikinci ve en büyük hataya! “Ben neden kilomu, bir başkasının tuttuğu basküle çıkarak öğreneyim? Ben bu kadar basit bir şeyi yapmaktan aciz bir adam mıyım ki, evimde ya da komşumda; ama bu ortamdan çok daha steril bir ortamda öğrenmeyeyim kilomu?. Sokak ortasında elinde en atraksiyonsuz baskül tutan çocuk bu konunun uzmanı mı? Yani o sizin kilonuzu söyleyince her şey çok daha farklı mı oluyor. Bu işi bir tek o mu biliyor?
Bu kadar gereksiz bir konuyla ilgili olarak ne kadar çok laf ettin!. “Çocuk öyle ya da böyle harçlığını çıkarmak istiyor” diyebilirsiniz. Hayır! İşin aslı öyle değil benim anlatmaya çalıştığım bu kadar basit bir konuda bile yaratıcılığa hiç bulaşmadan en düz ve en kalitesizi seçmek bizim ruhumuzda olabilir mi diye düşünüyorum. Neden zaten her ortamda herkesin zaten yapabileceği bir şeyi ekstra hiçbir şey katmadan para kazanma aracı olarak kullanıyoruz? İlk akla gelen neden sürekli bizim çözüm şeklimizi oluşturuyor?. Elinde baskül ben sizi taratacağım ama yanında da bu şovu yapacağım diyen kazanmaz mı? Ben belki de rezil olma pahasına sırf bu çabayı takdir etmek için o basküle çıkmaz mıyım? Sonra verdiğim paranın ne kadar akıllı ve yaratıcı bir çocuğun cebine gittiği için gururlanmaz mıyım? Kim bilir verdiğim o lira nasıl bambaşka bir fikir olarak bana geri dönecek, kim bilir, ben yarın bu sokaktan geçerken yine aynı çocuk beni hangi farklı dille karşılayacak, ya da adı mı hatırlayacak mı?..Ülke olarak dünyanın fındığı üretip, “hiç” paraya ihraç eden ve sonra elli katı fiyata çikolata olarak ithal eden ülkenin çocuğu olarak soruyorum sizlere “Ne zaman ürettiklerimizi fikirlerimizle beraber pazarlamayı öğreneceğiz?” Sorarım size? Tüm bunları “Kim bilir?”

Paylaş

Başlık ilginizi çekti biliyorum!. Böyle bir şeyin nasıl standartı olur diye düşünüyorsunuz eminim!

Bilimsel doğru dürüst hiç bir gelişmeye imza atamayan bir ülke olarak, turist kazıklamanın yollarını tek bir standart sisteme nasıl bağlamış olabiliriz?

Bu “know-how” bir şekilde, bir başka ülkeye satılabilir ya da uyarlanabilir mi?

Ben dünyanın başka hiçbir yerinde turistleri kazıklamazlar demiyorum; dünyanın hiçbir ülkesinde bu kadar standart kazık atma yöntemi daha bulamazsınız diyorum!…

Tatil için güzey sahillerine gittiğinizde. Pazar yerlerinde tezgahların üzerlerinde yazan rakamlara hiç dikkat ettiniz mi? Örneğin t-shirt tezgahının önünde sadece “10” yazıyor.

Bu ne “Lira” mı?, “Euro” mu? Yoksa USD mi? Hiçbir şey belli değil.

Döviz kurunu sizin, satıcıyla konuştuğunuz dil belirliyor…

Verdiğimiz örnekten ilerleyelim, diyelim ki satıcıya yaklaştınız ve “How much?” diye sordunuz? Satıcının size verdiği ilk cevap 10 Euro olacaktır. Eğer ben Türküm kardeşim bana da mı 10 Euro derseniz?… O zaman, konuşmaya başladığınız o profesyonel satıcı dükkanın içine eğilip bağırarak şöyle bir soru sorabiliyor!. “Anneeee, Türklere de mi 10 euro?” Cevap. “Türklere 10 Liraymış!”…

Neredeyse iki katına yakın bir kazık hazırlanmış turiste saplanmak üzere bekliyor. Ve bu meyva, sebze tezgahları dahil hemen hemen her yerde aynı oranda devam ediyor. Kimi “hatıralık” satan yerler, ürünlerini etiketlemeyi başarmışlar. Ama hiç birinin üzerinde Türk Lirası ile yazılmış bir rakam göremiyorsunuz. En küçük etiketin üzerinde 2 Euro yazıyor. Bu bize de mi 2 Euro denilince, birden bire Türkçe konuşanlara 2 Lira’ya dönüşüveriyor. Tüm bu yaşananlar da belediyelerin zabıta güçlerinin önünde gerçekleşiyor.

Acaba Turist Lira’nın değeri nedir, Euro’nun değeri nedir bilgisinden yoksun bir zekaya mı sahip? Güney sahillerimizi kaplayan turistler hemen hemen her konuda pazarlık yapmayı kendilerine görev edinerek savunma hattını oluşturmayı başarmışlar son çare olarak; ama her konuda gerçekleşen “sınırsız pazarlık”, problemler yaratmıyor da değil hani.

Antalya’nın Serik İlçesinde 75krş değeri olan ekmeğe ben 10 krş veririm diye pazarlığa başlayan ve mahalle bakkalıyla tartışmaya girip, çok sağlam dayak yiyen Rus turist ibreti alem olsun diye anlatılıyor her yerde.

Tüm bunları yaşarken aklıma Japonya’da bulunduğum bir sırada yaşadığım ve unutamadığım bir anım geldi.

Arkadaşımla beraber son model teknoljiyi yerinde görmek ve uygun fiyatlı bir fotoğraf kamerası bulabilirsek de satın almak için o dünyanın en meşhur elektronik Semti Akihabara’ya gittik.

Gitmeden önce rehberimiz, bize Japon satıcılarla pazarlık yapmamız konusunda uyardı. Önce çok anlam veremediğimiz bu isteği Ağustos sıcağında farklı bir fiyat bulabiliriz belki diye dolaştığımız yirmi mağaza sonrası nihayet anladık.

Bir mağazada beğendiğiniz kamerayı üç sokak aşağıda farklı bir mağazada da aynı fiyat olarak buluyorsunuz! Tüm mağazalarda fiyatların hepsi aynı! Ne bir kuruş fazla ne bir kuruş az. Peki farklılığı ne yaratıyor? Müşteriye gösterilen ilgi, güler yüz, sunumdaki farklılık!…

Tüm bu manzaraya rağmen her zaman radikal işlere imza atan kameraman arkadaşım Barış Aladar, 300 dolar fiyatı olan kamerayı 200 dolara almak için satıcı ile pazarlık yapmaya başladı. Aldı eline bir hesap makinası ve rakamları yazmaya başladı. Önce neler olduğunu almayan satıcılar birden bire durumun farkına varıp eğlenceli bir oyunda olduklarının farkına vardılar. Etrafımızı bir anda büyük bir kalabalık kapladı. Japon satıcılar ve turistler sanki matrak bir tiyatro gösterisi izler gibi gülümseyerek ve yaşanan her dakikadan zevk alarak bizleri izledi. 10 dakika süren Türk usulü pazarlık sonucu 300 Dolarlık kamera 280 Dolara Barış’ın oldu. Eminim yirmi dolarlık iskonto satıcının kendi cebinden çıktı ama pazarlık sonucu tüm mağaza ile beraber çektirdiğimiz hatıra fotoğrafı bugün bile o mağazanın duvarını süslüyordur.

Dünyanın iki farklı ülkesinden iki farklı ticaret sahnesi gözünüzün önüne getirin. Bir tarafta size hizmet etmek için yarışan ve gerçek “satışın” ancak bu şekilde gerçekleşebileceğinin bilincinde olan bir ülke…

Diğer yanda fiyatı, müşterinin konuştuğu dile göre ikiye katlayan bir ülke…

Gökten Antalya’ya 27 milyon turist yağmış. Hepsi aşağıda onları bekleyen kazıktan bilhaber!…

Kazıkların beklediğini bile bile gökten daha ne kadar yağmaya devam edersiniz kendinize sorun!

Paylaş