Asmerkez’in As’ı Fahir Bey’den keyifli bir sektör analizi…

Durgunluk, işsizlik, terör, siyasi seçim, sigara yasağı derken, nasıl da geçiverdi krizle dolu şu iki koca yıl…

Ekonomik durgunluğun etkilerini perakende sektöründe iyiden iyiye hissettiğimiz uzun bir dönemi geride bıraktık. Yürünmüş yollar, olumsuz koşulların tamamen sona erdiğini göstermiyor elbette. Yine de “Her kriz bitmeye mahkumdur” diye düşünüp, -tükenen her günü, krizden çıkış tünelinde atılmış bir adım kabul ederek- umut saçıyoruz etrafımıza…

Ekonomik durgunluğun bana göre ikinci yıldönümünde, sektöre biraz mizah penceresinden bakıp, ironik bir değerlendirme yapmak istedim. Buyurun… Bakalım, bana ne kadar hak vereceksiniz?

Biraz nostalji hiç fena olmaz
Yıl: 2006. Perakende sektöründe yüzlerin güldüğü, morallerin yüksek olduğu, yeni alışveriş merkezlerinin tüketiciyle buluştuğu, sektörel sohbetlerin kahkahalarla bölündüğü günler…

Perakendecinin durumu: Cirolardan fazlasıyla memnun. Kârlılığı tepe noktada. Yeni açılacak AVM’lerin peşinde koşuyor. Kiralama danışmanlarının kapısını aşındırıyor…
Yatırımcıdan en iyi mağazayı “koparmak” için hatırı sayılır devlet adamlarını, bürokratları devreye sokuyor. Rakipleri atlatmak için türlü oyunlar oynuyor. Abartılı kira fiyatlarını ise görmezden geliyor…

Şöyle replikler geçiyor aralarında,

Kiralama Yöneticisi (KY): Valla abi, öyle diyorsun ama kimler talip o AVM’ye bir bilsen…

Meşhur Perakendeci (MP): Tamam be kardeşim, neyse kirası fazlasını veririz. Adam memleketin en güzel yerine AVM kondurmuş, dışında mı kalalım?

KY: İş, kirayla bitmiyor ki… Neredeyse yarısı kadar genel gideri var.

MP: Fark etmez… Genel gideri olacak tabii. Onca güvenlik görevlisi, temizlik personeli, ısıtma, soğutma, aydınlatma… Bunlar bedava değil. O paralar az bile…

KY: Reklam-organizasyon hizmetleri için de ciddi bir bedel istiyorlar.

MP: Güzel kardeşim, isteyecekler tabii. Araba veriyor, ev veriyor, reklam yapıyor. Kimin için? Bizim için…

KY: 6 aylık kirayı peşin ödüyorsun, unutma…

MP: Adam o kadar yatırım yapmış, 6 ay peşinat çok mu?!

KY: Bir de depozitosu var, hatırlatırım…

MP: Verdim gitti!

KY: Tamam o zaman… Gerçi Feyzullah Abi bu işe çok bozulacak ama ne yapalım, mağaza senin artık.

MP: Her AVM’nin en güzel mağazasına o girecek değil ya… Sen ver hesap numaranı, ben yatırayım kaporanı. Ne olur ne olmaz…

Kriz fani, dostluk baki

Yıl: 2009. Ekonomik krizin herkesi canından bezdirdiği, morallerin bozulduğu, kimsenin yüzünün gülmediği, AVM sayısının yine de çoğaldığı, iyi yönetilemeyen AVM’lerin kiracı kaybettiği günler…

Perakendecinin durumu: Ciroları düşük. Kârlılığı ayaklar altında. Verimsiz mağazalarını kapatıyor. AVM yönetimleri ve kiralama danışmanları peşinden koşuyor. İpler onun elinde artık. İstediği koşulları kabul ettiriyor. Hatta biraz da abartıyor!

Şöyle replikler geçiyor aralarında,

Kiralama Yöneticisi (KY): Abi, insaf! Bu kadar da olmaz!

Meşhur Perakendeci (MP): Valla sen bilirsin, güzel kardeşim. İki aydır peşimden koşan sensin.

KY: Yok abi, ben böyle bir projeden mahrum kalma istedim, ondan… Adam, memleketin en güzel yerine AVM konduruyor!

MP: Sağol, eksik olma ama onlardan çok var artık. İşine gelirse…

KY: Tamam da “1 yıl kira vermem” ne demek?!

MP: 1 yıl kira vermem, git vereni bul, demek! Varsa tabii!

KY: Zaten ciro kirası veriyorsun…

MP: Tamam işte, çok adil. Ne kadar kazanırsam, o kadar veriyorum.

KY: Peki, genel gider?

MP: Verdik ya!

KY: O ödediğin, haftalık maliyeti karşılamaz!

MP: Karşılar, karşılar, biraz tasarruf yapsınlar. Ne o, saray mı işletiyorlar?

KY: Ya reklam-organizasyon gideri?

MP: Pes yani, reklam parasını da mı ben ödeyeceğim? Asıl reklam, benim orada mağaza açmam değil mi? Onlar bana para ödesin! Bak, istiyorsan vazgeç benden, Feyzullah’la bir daha görüş…

KY: Yok abi, dediğin gibi olsun, tamam.

MP: Peki o zaman, hayırlı olsun. Üstleneceğiniz dekorasyon maliyetini, mimarım yarın bildirir sana.

Belki “Biraz abartmışsın”, belki de “Eksik bile yazmışsın” diyeceksiniz. İnkar edemeyeceğimiz bir gerçek var ki, ibre kimin tarafını gösteriyorsa ipler onun elinde. Ve maalesef, ipi eline alan, bunu sonuna kadar kendi çıkarları için kullanıyor. İbrenin bir gün tekrar yön değiştirebileceğini bile bile…

Birbirimize duyduğumuz sevgi, saygı ve anlayışın daim olması, krizlerin ise ancak birlik-beraberlikle aşılabileceği inancının yitirilmemesi dileğiyle…

http://perakende.org/haber.php?hid=1253780002

Paylaş

Kredi kartları size bir “HAYAT” verebilir mi?

Alışveriş Merkezi Pazarlaması ve PR aktiviteleri açısından öyle yoğun bir dönem geçirdik ki, anlatmak istediklerimi bir türlü anlatacak fırsat bulamadım. İçimi ne zamandır rahatsız eden ve bunu sizlerle paylaşmam için beni sürekli dürten duran konuları yazarak rahatlama imkanı ancak buluyorum.

Yorgun argın eve gelmişim kafa dağıtacak güzel bir film bulayım şöyle ayaklarımı uzatayım keyif yapayım derken, televizyonda birden bire iç karartan bir müzik belirdi. Siyah beyaz görüntüler ve aynı karamsarlıkta yüz ifadeleri. Bu nedir yahu diye dikkatle bakarken bir ses şunları söylemeye başladı.

“Her sabah bu saatte uyanmamayı tercih ederdin ama yine uyanmak zorunda kaldın”

“Bu sabah bari arabayı vurmayayım dedin. Ama aynı yerden bir kez daha vurdun”

“Çayının şekeri için, her zamanki gibi diye sorulan soruya farklı cevap vermek isterdin ama yine aynı şekilde cevap verdin”

“Televizyonun karşısında kitap okurken yine uyuya kaldın ve üç gündür yine aynı sayfada uyudun…”

Şöyle uzaktan hayatına bir bakınca senin hayatın işte bu kadar! Diyor dış ses…

( Burada Google Earth benzeri bir görüntüde reklamın kahramanın evi ile işi arasına kısa bir çizgi çekiliyor ve senin hayatının simgesi bu çizgi deniliyor)

Dış ses eklemeye devam ediyor.

Oysa seni çok uzaklarda bekleyen bambaşka ve heyecan dolu bir hayat var. Al maximiles kartını bas git, uzaklaş buradan deniyor. Ekranda tropik bir iklimde elinde Pina Colada’larını yudumlayan mutlu mesut insanlar geliyor. MAXI MILES sizi uzaklara götürür… gibi rezil ötesi bir  bir sloganla da reklam filmi son buluyor.

Film kelime kelime yukarıda yazdığım gibi olmayabilir ama hatırlayanlar üç aşağı beş yukarı buna benzer şeylerden bahsettiğini söyleyecektir.

Radikal bir söylem yaratarak tüketiciyi dürtmeyi, sarsmayı mı amaçladı bu film yoksa tamamen bilgisiz bir kadronun elinde doğmadan yok olmayı mı? Hedef kitlesi kimdi? Reklam Filminin kahramanını eğer doğru kitle ise, yani üniversite mezunu, okumuş etmiş. Kariyerde yaparım çocuk da demiş. “Çocuk” kısmında ciddi bir fiyasko ile karşılaşıp her sabah belli bir saatte kalkıp mesai için yollara düşmüş, yine aynı saatte çıkıp yalnız yaşadığı evine dönmüş kişi ise; bu kişinin markanın söylediği şeyleri yapabilecek gücü olsa beş saniye durmaz Pina Colada’sını yudumlamaya başlardı zaten diye düşünüyorum.

Hayır hayır bizim hedef kitlemiz bu bahsettiklerin değil diye düşünüyorlar ise; bahsettikleri diğer kitle zaten canları ne zaman istese basıp gitmeye muktedir. Onların tartıştıkları konu olsa olsa Pina Colada’nın ısısı olur, üzerindeki kağıt şemsiyelerin rengi olur. Aaa bak bu kredi kartını alınca uzaklara gidebilirmişiz diye düşünmezler. Zaten oradadırlar.

Kısıtlı gelirle, kısıtlı olanaklarla ve dağ gibi borçla zaten bunlar yapılamaz. Ama her ne olursa olsun bireyin hayatı onların söylediği gibi düz bir çizgi olarak da  görülemez. İnsan duyguları, düşünceleri, sonsuz  iç dünyasıyla bir evren genişliğindedir. Size birileri bu reklam filmi ile  kredi kartını pazarlamaya çalışsa, onlara ne cevap verirdiniz? Ben ne cevap vereceğimi çok iyi biliyorum ama burada yazamam!

Reklam filmi uzunca bir süredir ekranda görülmüyor! Umarım benim rahatsız olduğum gibi birileri daha rahatsız olmuş ve tepki göstermiştir.

Kredi kartı, kredi kartıdır. Sizi borçlandırır ve hayatınızı yönlendirir! Ama size yepyeni bir hayat öneremez!….

Paylaş

Bu yazı Rüştü Bozkurt’tan alıntıdır…

Jack Welch’in gündemin ilk sıralarına tırmandığı günlerdeki açıklamalarını ödünç alarak sizlerle paylaştığım düşünceleri, Robert Slater’in’in kaleme aldığı Jack Welch ve General Electric’in Yolu adlı kitabında da hak ettiği yeri aldı. Welch’in düşüncelerini bir kez daha anımsayalım:
“Rakamlar vizyon değildir; rakamlar ürünlerdir. Hayatta kalmak için üç ölçüye gereksinim olsaydı eğer, bunlar çalışanların tatmin edilmesi, müşterinin tatmin edilmesi ve nakit akışı olabilirdi, biz her zaman bunu söyleriz. Sonunda kasanıza para girmişse, geri kalan her şey işleyecektir; çünkü müşteriyi yeterince tatmin etmişseniz  pazar payı elde edersiniz. Çalışanı yeterince tatmin etmişseniz verimlilik elde edersiniz. Ve para elde etmişseniz, hepsinin işlediğini bilirsiniz.”
Bu krizden sonra bizi para kazanmaya götüreceğini düşündüğüm beş varsayımı, üç eğilimi ve beş fırsat alanını, rakamlara yer vermeden değinmek istiyorum.
Kriz sonrasının “karar ve kurumlarını” oluşumunu etkileyeceğini düşündüğüm beş varsayımı, çok genel çizgileri ile şöyle özetleyebiliriz:
· “Makro ve mikro kurallar” yeniden yazılacak. Bu yazılma sürecine katılan toplumlar geleceği inşa etmede öne çıkarken, izleyici durumunda kalanlar gelişmelerden daha düşük düzeyde yararlanacak.
· İnsanın doğasında yer alan “açgözlülük ve sorumsuzluğu” sınırlamak için “gözetim ve denetim mekanizmaları” önem kazanacak.
· Aklı bir inanca, bir ideoljiye emanet etme yerine “sorgulayıcı akıl” öne çıkacak, iş yaşamının “analitik yeteneğini geliştirmiş insan kaynağına” olan ihtiyacı artacak.
· Önyargılarla, yerleşik doğrularla, kalıp düşüncelerle hareket eden, alışkanlıktan analize geçemeyen; sloganların “ciddi fikirlerin” yerini almasına fırsat verenler yitirecek. Ciddi fikirler üreten, fikirlerini projelere dönüştüren, projeleri hayata taşıyabilenler uzun dönemli geleceği güven altına alacak.
· “Kibir ve üstünlük inancının” ayrımcılığa, güçleri parçalamaya yol açtığının farkına varan; farklı seçimleri olan ve geleceği inşa etme iddiası taşıyan “liderlere” sahip olan toplumlar hızla refaha ulaşacak. Bu liderler “küresel üst düzey koordinasyon” yeteneğine sahip ve “ortak aklı iyi kullanma” becerisiyle de donanmışsa, toplum kısa zamanda zenginler ailesine katılacak.
Beş varsayımdan oluşacak zihni modeller; üç temel eğilimi ortaya çıkaracak:

· Kriz sonrasında “…net ürün tüketimi ve üretimi arasındaki dağılımın uzun bir dönem boşunca istikrar kazanmasını tanımlayan; hem üretim koşullarında hem de üreticinin yeniden üretim koşullarında meydana gelen dönüşümler arasında bir karşılıklılığı” ifade eden “birikim sistemi” yeni yapı, işlev ve kültür bütünü yaratacak. Bu süreci “erken uyarı” mantığı ile gözlemeyen, gerekli öngörüleri yapmayan ve önlem almayanlar, yitirenler arasında yerini alacak.
· Yeni birikim sistemi mekanda yeni bir iş bölümü yaratacak. Katma-değer odaklı bu yeni iş bölümünde kendi “konumunu” önceden belirleyen, gereken “fikirleri üretenler” kazançlı çıkacak.
· Kriz sürecinde ve sonrasında “mekanda göç” olgusunu yakalayan; gerekli ön hazırlıkları yapan toplumlar “cazibe merkezi” haline gelecek ve kazançlı çıkacak.
Eğilimleri dikkatli gözler, yarattıkları fırsat ve tehlikeleri iyi değerlendirebilirsek, zenginlik üreterek, insanlarımızın yaşamlarını kolaylaştırabiliriz:
· Ülkemizde ilk adım teknolojilerini aşmış, tasarım ve moda üretme aşamasına gelmiş tekstil ve hazır giyimde, teknolojik ürünlere yönelerek, daha az iş, daha çok para kazanma fırsatları vardır. Kriz döneminde hazır giyimdeki direnme bu fırsatın en önemli işaretidir.
· Mobilya üretiminde ülkemiz çok önemli bir avantaj yakalamıştır. Doğru coğrafi konumlanması, doğru ölçekte tesis, rekabet edebilir teknik donanım ve çağdaş yönetim koşullarına uyulması koşuluyla…
· Modern tarım işletmeleri- endüstriyel ölçek, teknik donanım ve pazar koşullarına dikkat ederek- ülkemiz için bir fırsat alanı yaratabilir.
· Makine, yedek parça, kalıp, döküm vb. orta gelir ülkelerine kayacak olan ürünlerle ilgili fikirler hazır olursa; ülkemiz büyük avantajlar elde edebilir sahiptir.
· Fosil kaynaklardan bağımsızlaştıran enerji üretim alanı, her anlamda AR-GE ve eğitim sektörü vb daha bir çok alanda ülkemiz “fırsat ülkesi” haline gelebilir.
Gelin bu konuları tartışalım.

kaynak: http://www.dunyagazetesi.com.tr/yazdir.asp?id=43570#%23

Paylaş

Kaynak: Hürriyet İK

Alışveriş merkezi yatırım ve yönetimi konularında hizmet veren Hollandalı Corio, Türkiye’de 5 alışveriş merkezine (AVM) sahip. 2011 yılına kadar İstanbul, Bursa, Malatya ve Tarsus’da 5 AVM daha açacak olan şirket, 20 bin kişilik istihdam yaratacak. Böylece toplam AVM sayısını 10’a, yarattığı toplam istihdamı da 31 bine çıkaracak.

Hollandalı alışveriş merkezi yatırım ve yönetim şirketi Corio, Türkiye’ye 2005 yılında Akmerkez ile girdi. Şu anda hissedarı olduğu ve yönettiği İstanbul Akmerkez, Denizli Teraspark, Adapazarı Ada, Ankara 365 ve Tekirdağ Tekira Alışveriş merkezlerinde 10 bin kişiye iş imkanı sağlayan Corio yatırımlarına devam edecek. Türkiye’de 2011 yılına kadar 5 alışveriş merkezi (AVM) daha açmayı planlayan şirket, 10 AVM için en az 1 milyar dolarlık yatırım maliyeti öngörüyor. 2010 yılında İstanbul Acıbadem, Esenyurt Akkoza, Bursa Anatolium, Malatya ve 2011’de Tarsus’da yeni AVM’ler açacak olan Corio, sağladığı toplam istihdamı 10 binden 31 bine çıkaracak. Her AVM’de 15 ila 30 arasında değişen yönetim kadrolarının bulunduğunu söyleyen Corio Türkiye ve Bulgaristan İcra Kurulu Başkanı Koray Özgül, “AVM’ye yönetici bulmak genel müdür bulmaktan zor” diyor: “Çünkü sektör hazır değil, bir anda bir sürü alışveriş merkezi açıldı ama yöneticilik yapanların sayıları çok az olduğundan yönetici bulmak zor. AVM’leri yöneten kitlenin yerlerine yenilerini yetiştirmeleri gerekiyor ama onun için de zamana ihtiyaç var. Bir de İstanbul’daki kişi Anadolu’ya gitmek istemiyor, bu sorunu daha da büyütüyor. Gitse de başarılı olamıyor. Anadolu için bizim kadromuzdan biri geçici olarak gidiyor ya da belirli bir süre kalıp yerel birini yetiştirip ayrılıyor, ya da bu amaçla gidiyor zaten ki bence en güzel çözüm bu. İstanbul’dan birisinin işi bir yere getirmesi çok zor, muhakkak yerel bir yetenekle bunun birleştirilmesi gerekiyor. Zaten eğitimler ve deneyimler sonucu içeriden yetişen, yerel eşrafı tanıyan birisi çok daha kolay uyum sağlayabiliyor.” Özgül, Anadolu’daki mağazaların eleman bulmalarının ise çok kolay olduğunu çünkü işsizliğin Anadolu’da çok daha derin boyutlarda olduğunu söylüyor.

Yaratıcı olmasın kurallara uysun

Özgül’e göre başarılı bir AVM yöneticisi eğitime açık olmalı ve en önemlisi herşeyi kendi yaratmaya kalkmamalı: “Diğer kuruluşlardan gelmiş, farklı bir kültürde yetişmiş bir kişi aynı şeyi burada da yapmayı devam ettirdiğinde sorunlar başlayabiliyor. Bunun için de yöneticinin çok fazla yaratıcılık yapmaya değil oluşturulmuş kurallar toplamını devam ettirmeye hevesli olması gerekiyor. Perakendeden geliyor olması ise şart değil ama iletişime çok açık olması lazım. Çok iyi bir dinleyici olmak, kararlı ve hızlı hareket etmek gerekiyor.” Corio yeni bulduğu veya yetiştirdiği AVM yöneticilerine ilk olarak kendi kullandıkları sistemi öğretiyor, daha sonra etkili yönetim eğitimleri veriyor. Bunun dışında yöneticiler her 6 ayda bir farklı konularda düzenli eğitimler alıyorlar.

AVM’ler ayrışacak

Özgül, AVM’lerin neden belirli bölgelerde ve hatta yan yana yapıldığı sorusunu şöyle yanıtlıyor: “Arz talep ilişkisinde arz hep ilk başta fazla gelir. Her zaman için eksik olan bir şey hızlı girer içeriye, bu noktada yatırımcıların düşündüğü en iyi noktaları kapmak, belirli bir noktaya en hızlı zamanda gelmek gerek, yoksa başkası doldurur orayı. Biz İstanbul’dan bakınca Büyükdere’yi, Beylikdüzü’nü görüyoruz. Ama halen AVM’ye ihtiyaç duyulan birçok semt var. Yatırımcılar bunları düşünmedi, hepsi gitti Büyükdere’ye yaptı. Olmayan yeri seçebilmek lazım. O nedenle Türkiye’de de diğer ülkelerdeki gelişme yaşanacak, bu AVM’ler ayrımsallaşacak. Mesela AVM’lerden bir tanesi mobilya dükkanına dönüşecek. Ya da sadece ev eşyaları satacak. Olacak olan şey yine perakende ile ilgili ama şekil değiştirecek, bir alanda uzmanlaşılacak. Birbirine yakın AVM’ler yavaş yavaş birbirini tamamlayacak. 2009 içinde buna doğru ayrımsallaşmalar başlayacak.”

Bir AVM kurarken nelere dikkat etmeli?

İlk olarak kiracılardan yapılan geribildirimlere bakılır. Kiracılar, bayilerinin en iyi nerelerde satış yaptıklarını bilirler. Daha sonra pazar araştırması yapılır, üçüncü olarak lokasyon seçilir, ardından ruhsat alınıp, çizimlere başlanır. Açılışa 6 ay kala AVM’nin yöneticisi aranmaya başlar. İlkin AVM müdürü işe alınır, o kendi ekibini seçer, bu sırada AVM’deki kiracılar da elemanlarını toplamaya başlarlar.

5 ülkede 260 AVM

Alışveriş merkezi yatırımı ve yönetimi yapan Hollandalı Corio firması, Hollanda, Fransa, İtalya, İspanya ve Türkiye’de faaliyet gösteriyor. Toplam cirosu 7 milyar avro olan Corio, 5 ülkede 170 normal ölçekli ve 90 büyük ölçekli AVM olmak üzere toplam 260 AVM ve 1,9 milyon metrekareden fazla AVM alanına sahip. Corio’nun 300 milyonu aşkın ziyaretçisi ve 5.000 kiracısı var.

Burcu ÖZÇELİK

Paylaş

Ben çocukken Gima vardı…
Önceleri Ordu Yardımlaşma Kurumuna ait bu marketler zinciri yalnızca Ordu mensubu ailelere hizmet veriyordu. Sonraları halka açıldı.
Şirket evliliklerinin; devleri bırakın ufakların birbirlerini yuttukları bir dönemde Türkiye perakende sektörünün en önemli isimlerinden birisi Gima bir Fransız devi Carrefour tarafından satın alındı. İdari personelden, dükkan yerleşim planlarına kadar her şeyi değiştirip yenilendi. Ama bence en şaşırtıcısı 1940′lardan beri Türkiye perakende sektöründe iyi tanınmış Gima markasının çöpe atılması oldu…

Bu kadar iyi bilinen, tüketici için kalite, güvence, fiyat kategorisi, ürün çeşitliliği konusunda fikir veren güvenilir ve iyi bilinen bir marka bir anda ticaret hayatından silindi.

Diğer taraftan TMSF’nin Telsim’i dünya telekomünikasyon devi Vodafone’a satmasıyla birlikte bu firma dünya çapındaki markasını hızlı bir şekilde Telsim’le birleştirerek “Telsim – Vodafone“ yaptı. Ama bu aşama o kadar hızlı değişti ki, eski Telsim Shoplar daha bu tabelaları takmalarından sonra henüz kirlenmelerine fırsat kalmadan sadece Vodafone yazan tabelalara geçtiler. Türkiye devler sahnesinden bir isim daha uluslararası bir ejderhanın masasında “tatlı” olarak tüketildi.
Üstüne trilyonlar yatırılan, aralıksız reklam kampanyaları ile desteklenen markaların bu kadar kolay gözden çıkartılmasına şaşırmamak elde değil…
Bir marka ve güvenilir bir imaj kolay sağlanmıyor ve asıl ürünlerini üretmeseler bile sadece isimleri bile pek çok marka için önemli bir satın alınma gerekçesi, hatta yeterliliği oluyor.
Örneğin markası Porsche olan bir saate sahip olmak için çok fazla düşünmezsiniz öyle değil mi? Ya da markası HONDA olan, bir müzik setine?
Markaların sizlerde yarattığı güven duygusu, en azından çıkan ürünü incelemenize sebep olacaktır. Çünkü marka güvenirliği kolay kolay yaratılmıyor ve ne yazık ki ülkemizde çok kolay harcanıyor.
1996 yılında Barış Manço’nun desteği ile Türkiye pazarına iddialı bir giriş yapan Daewoo otomobilleri, üç sene önce Amerikan Chevrolet firması tarafından satın alındı. Birleşme sonucu, Türkiye’de çok fazla tanınmayan ama inanılmaz işlere imza atan Daewoo markası çöpe atıldı. Çöpe atılan Daewoo, iletişim uydularından tutun da beyaz eşyaya kadar hemen hemen her şeyi üretiyor ve hepsini de aynı marka ile pazarlıyordu. ” Eski ayları kırpıp kırpıp yıldız yaparlar” deyişine uygun olarak. Bu başarılı marka parçalara ayrıldığında da farklı markalar yaratıldı.
Chevrolet’e de bu efsane markanın bir yıldızına yani otomotiv sektörüne adını vermiş oldu. Offf Amerikan Efsanesi Chevrolet otomobil seçenler evet gerçekten de bir efsaneye biniyorlar ama Amerikan değil, Kore Efsanesine…
Eğer Chevrolet gibi bir marka, adını ve amblemini kendi adına üretilen Daewoo otomobillerine yapıştırmakta bir sakınca görmüyorsa; o araçların kalitelerinden ufacık bir şüpheye düşmek ancak enayilik olur. Çünkü markanın yarattığı katma değer kolay kazanılmıyor ve kolay kolay da tehlikeye atılmıyor.

Bakın şimdi aklıma geldi. Ya Yapı ve Kredi Bankasına ne demeli? Koçbank’ın Yapı Kredi’yi satın almasından bahsediyorum!
Birisi logosunu, birisi adını verdi, ortaya yanar döner karışık bir banka çıktı. Birisinin popüleritesi ve yaygınlığı, diğerinin arkasındaki holding gücü ve saygın imajı ile yeniden piyasaya sürülen bir devam filmi gibi… Ama olmadı! Olmadı olmadı… logonun griliği, işlere getirdikleri ciddiyeti değil de daha da soğuk ve sevimsiz olduklarını ima ediyor gibi bana.
Ben hala o sevimli Yapı Kredi leyleğini unutamadım…

Ben bu tip dev birleşmelerden, içe almalardan, sindirimlerden aslında çok rahatsız olmuyorum. Belki de benim hissettiklerim biraz nostaljik özlem. Cevabını aradığım soru ise çok basit!
Bir marka yaratmak bu kadar kolay mı ki, O’nu çöpe atmak bu kadar kolay olsun?

Paylaş